Sep 12 
Κάπου διάβασα, πως οι μητέρες είναι όλες ελαφρά παρανοϊκές. Αφού μπορούν εύκολα να παρανοήσουν, μέσα από μυριάδες σκέψεις που μπορεί να κατακλύσουν το μυαλό τους, μιας και τον περισσότερο καιρό ανησυχούν για τα παιδιά τους. Έχουν την ικανότητα να δημιουργήσουν τρομακτικά σενάρια που να αγγίζουν τρομοκρατικές ιστορίες. Νομίζω οι μητέρες θα μπορούσαν να γράψουν τουλάχιστο ένα βιβλίο σε όλη τους τη ζωή, αφού μετά τη γέννηση των παιδιών τους, διακατέχονται από απίστευτη φαντασία που άνετα αγγίζει τα όρια της τρέλας. Δεν είναι κακό αυτό, μπα όχι. Αντιθέτως όταν προέρχεται από μια μητέρα είναι απλά χαριτωμένο.
Η απόφαση να κάνει κανείς παιδί είναι πραγματικά βαρυσήμαντη. Αποφασίζεις ν’ αφήσεις την καρδιά σου να κυκλοφορεί έξω από το σώμα σου για πάντα. Θα βρίσκεσαι νοερά σε όποια χώρα κι αν πάνε να ζήσουν. Για μια μητέρα δεν υπάρχει απόσταση, δεν υπάρχει ο χρόνος. Δεν υπάρχει εμπόδιο που να μπορέσει να την σταματήσει από το να τρέξει κοντά στο παιδί της όταν αυτό πραγματικά την χρειάζεται. Δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να της πει ΟΧΙ. Θα έχει τη δύναμη να τον λιώσει όσο μικροκαμωμένη και ελαφριά κι αν είναι. Βλέπεις, οι γονείς είναι σαν τον Θεό, θέλεις να ξέρεις ότι υπάρχουν κάπου και θέλεις να έχουν καλή γνώμη για σένα, αλλά τους καλείς μόνο όταν χρειάζεσαι κάτι. Και το γνωρίζεις πως άμα τους χρειαστείς είναι πάντα εκεί. Ακόμη κι αν είναι φτωχοί άνθρωποι θα βρούνε τα χρήματα που έχεις ανάγκη μέσα σε λίγες ώρες. Θα δανειστούν, θα ζητήσουν, θα παρακαλέσουν -ποτέ για τους ίδιους- μα εύκολα για τα παιδιά τους.
Τι είναι αυτό το φίλτρο που μετατρέπει έναν άνθρωπο σε κάτι τόσο γιγαντιαίο από τη στιγμή που γίνεται γονιός. Ποια είναι αυτή η δύναμη που τους μετατρέπει σε μικρούς Θεούς? Και πως γίνεται να αγαπούν συνέχεια ακόμη κι όταν γίνει ο μαύρος χαμός στο σπίτι? Έχετε ακούσει ποτέ, πως ο θυμός μιας μητέρας είναι σαν το ανοιξιάτικο χιόνι, μπορεί να πέσει πολύ, αλλά θα λειώσει γρήγορα. Ούτε που θυμάται τα σκληρά λόγια που της είπαν τα παιδιά της. Ναι, έκλαψε πολύ μέχρι που κλείσανε τα μάτια της απ’ το κλάμα, αλλά ως δια μαγείας τα ξέχασε όλα και γρήγορα άνοιξε την αγκαλιά της να χωρέσουν μέσα και πάλι τα παιδιά της. Η γιαγιά μου έλεγε πως, όταν είσαι καλή μητέρα, όλα συγχωρούνται. Και η μητέρα μου πάντα λέει πως αυτό είναι η «Ανιδιοτελής αγάπη»! Την βιώνεις μόνο όταν αποκτήσεις παιδί. Συνεχώς δίνει και προσφέρει χωρίς να νοιάζεται για κάποιο αντάλλαγμα. Η χαρά του να προσφέρει στα παιδιά της, την καλύπτει απόλυτα. Ανιδιοτελής αγάπη, το σπανιότερο συναίσθημα και το βιώνουν σε μεγαλύτερο βαθμό οι μητέρες. Πολύ περισσότερο από τους πατεράδες -τουλάχιστον ως επί το πλείστον- και για όσους διερωτάστε γιατί, μας δίνει μια γλυκιά άποψη ο μεγάλος μας φιλόσοφος Αριστοτέλης «Οι μητέρες αγαπούν τα παιδιά τους πιο πολύ από τους πατεράδες. Κι αυτό, διότι πρώτον ο τοκετός είναι οδυνηρός, και δεύτερο, είναι σίγουρες ότι τα παιδιά που γέννησαν είναι δικά τους»! Ωραίος ο Αριστοτέλης, δεν βρίσκετε *χαμόγελο*
Όπου υπάρχει μητέρα στο σπίτι, τα πράγματα πάνε καλά. Με τις μαγικές ικανότητες της μπορεί να μετατρέπει βομβαρδισμένα δωμάτια σε πλήρη τάξη. Με μια ντομάτα και λίγο ψωμί μπορεί να φτιάξει καταπληκτικό φαγητό. Ένα τσάι με μέλι απ’ τα δικά της χέρια, γιατρεύει τον πονεμένο μας λαιμό. Το δικό της χέρι στα μαλλιά μας, στη δύσκολη μας ώρα, μοιάζει με βάλσαμο και η παρουσία της μόνο είναι η μεγαλύτερη σιγουριά πως θα είμαστε ξανά καλά. Κάποτε δεν χρειάζεται να πει τίποτα, είναι αρκετό να την ακουμπάμε. Οι μητέρες είναι πάντα τόσο ζεστές και μαλακές. Και έχουν το ωραιότερο χαμόγελο στο κόσμο. Κι όταν δεν αντέχουν να μην μιλούν αρχίζουν τις συμβουλές. Σαν μια κασέτα στο μυαλό τους που επαναλαμβάνεται για τουλάχιστον 18-20 χρόνια. « …να προσέχεις, ντύσου καλά, έφαγες? ….φάε κι άλλο, μην τρέχεις θα κτυπήσεις, μην μιλάς με αγνώστους, έλα σπίτι νωρίς …..δεν κοιμάμαι άμα αργείς, πάρε κλειδιά μαζί σου, το πορτοφόλι σου, χρήματα έχεις? Να προσέχεις, έλα να σε φιλήσω, σε αγαπώ …..»
Και οι συνήθεις απαντήσεις των παιδιών …. « …. Ηρέμησε ρε μάνα, πήρα σακάκι …..δεν πεινώ σου λέω …..θα αργήσω κοιμήσου, σταμάτα να ανησυχείς ….. τι θέλεις πάλι? …….έφυγα βιάζομαι …….τίποτα δεν θα πάθω …….. εντάξει τα ‘παμε αυτά …..άντε πάλι από την αρχή ρε μάνα δεν βαριέσαι να τα ξαναλές? ……ναι ναι και εγώ σ αγαπώ ….άσε με ρε μάνα ….»
Κι άμα γίνεις μητέρα, η κρίση σου για τους άλλους αρχίζει και μετασχηματίζεται αργά σε συμπόνια και κατανόηση. Ο εγωισμός σου δεν υπάρχει. Κι αν υπάρχει μαλακώνει αρκετά. Πάει και κρύβεται σε βαθιά μπαούλα που κατοικούνε μέσα σου καλά κρυμμένα, συντροφεύοντας ο εγωισμός, την ζήλεια, την κακία, την αδιαφορία και ότι άλλο πεταμένο εκεί μέσα.
Τελικά οι μητέρες κάνουν τον κόσμο καλύτερο, πιο τρυφερό, πιο αληθινό και σίγουρα πιο ασφαλή. Ακόμα κι αν αυτό που έχουν να προσφέρουν είναι πολύ λίγο, θα είναι πάντα αρκετό για τα παιδιά της.
Θα κλείσω με δύο από τα ωραιότερα γνωμικά για την αγάπη μιας μητέρας!
Domenica~
Αφιερωμένο στα παιδιά που με έκαναν μητέρα, στο Χρίστο και Άννα!
Αφιερωμένο στη μητέρα μου Άννα!
Κάπου διάβασα, πως οι μητέρες είναι όλες ελαφρά παρανοϊκές. Αφού μπορούν εύκολα να παρανοήσουν, μέσα από μυριάδες σκέψεις που μπορεί να κατακλύσουν το μυαλό τους, μιας και τον περισσότερο καιρό ανησυχούν για τα παιδιά τους. Έχουν την ικανότητα να δημιουργήσουν τρομακτικά σενάρια που να αγγίζουν τρομοκρατικές ιστορίες. Νομίζω οι μητέρες θα μπορούσαν να γράψουν τουλάχιστο ένα βιβλίο σε όλη τους τη ζωή, αφού μετά τη γέννηση των παιδιών τους, διακατέχονται από απίστευτη φαντασία που άνετα αγγίζει τα όρια της τρέλας. Δεν είναι κακό αυτό, μπα όχι. Αντιθέτως όταν προέρχεται από μια μητέρα είναι απλά χαριτωμένο.Η απόφαση να κάνει κανείς παιδί είναι πραγματικά βαρυσήμαντη. Αποφασίζεις ν’ αφήσεις την καρδιά σου να κυκλοφορεί έξω από το σώμα σου για πάντα. Θα βρίσκεσαι νοερά σε όποια χώρα κι αν πάνε να ζήσουν. Για μια μητέρα δεν υπάρχει απόσταση, δεν υπάρχει ο χρόνος. Δεν υπάρχει εμπόδιο που να μπορέσει να την σταματήσει από το να τρέξει κοντά στο παιδί της όταν αυτό πραγματικά την χρειάζεται. Δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να της πει ΟΧΙ. Θα έχει τη δύναμη να τον λιώσει όσο μικροκαμωμένη και ελαφριά κι αν είναι. Βλέπεις, οι γονείς είναι σαν τον Θεό, θέλεις να ξέρεις ότι υπάρχουν κάπου και θέλεις να έχουν καλή γνώμη για σένα, αλλά τους καλείς μόνο όταν χρειάζεσαι κάτι. Και το γνωρίζεις πως άμα τους χρειαστείς είναι πάντα εκεί. Ακόμη κι αν είναι φτωχοί άνθρωποι θα βρούνε τα χρήματα που έχεις ανάγκη μέσα σε λίγες ώρες. Θα δανειστούν, θα ζητήσουν, θα παρακαλέσουν -ποτέ για τους ίδιους- μα εύκολα για τα παιδιά τους.
Τι είναι αυτό το φίλτρο που μετατρέπει έναν άνθρωπο σε κάτι τόσο γιγαντιαίο από τη στιγμή που γίνεται γονιός. Ποια είναι αυτή η δύναμη που τους μετατρέπει σε μικρούς Θεούς? Και πως γίνεται να αγαπούν συνέχεια ακόμη κι όταν γίνει ο μαύρος χαμός στο σπίτι? Έχετε ακούσει ποτέ, πως ο θυμός μιας μητέρας είναι σαν το ανοιξιάτικο χιόνι, μπορεί να πέσει πολύ, αλλά θα λειώσει γρήγορα. Ούτε που θυμάται τα σκληρά λόγια που της είπαν τα παιδιά της. Ναι, έκλαψε πολύ μέχρι που κλείσανε τα μάτια της απ’ το κλάμα, αλλά ως δια μαγείας τα ξέχασε όλα και γρήγορα άνοιξε την αγκαλιά της να χωρέσουν μέσα και πάλι τα παιδιά της. Η γιαγιά μου έλεγε πως, όταν είσαι καλή μητέρα, όλα συγχωρούνται. Και η μητέρα μου πάντα λέει πως αυτό είναι η «Ανιδιοτελής αγάπη»! Την βιώνεις μόνο όταν αποκτήσεις παιδί. Συνεχώς δίνει και προσφέρει χωρίς να νοιάζεται για κάποιο αντάλλαγμα. Η χαρά του να προσφέρει στα παιδιά της, την καλύπτει απόλυτα. Ανιδιοτελής αγάπη, το σπανιότερο συναίσθημα και το βιώνουν σε μεγαλύτερο βαθμό οι μητέρες. Πολύ περισσότερο από τους πατεράδες -τουλάχιστον ως επί το πλείστον- και για όσους διερωτάστε γιατί, μας δίνει μια γλυκιά άποψη ο μεγάλος μας φιλόσοφος Αριστοτέλης «Οι μητέρες αγαπούν τα παιδιά τους πιο πολύ από τους πατεράδες. Κι αυτό, διότι πρώτον ο τοκετός είναι οδυνηρός, και δεύτερο, είναι σίγουρες ότι τα παιδιά που γέννησαν είναι δικά τους»! Ωραίος ο Αριστοτέλης, δεν βρίσκετε *χαμόγελο*
Όπου υπάρχει μητέρα στο σπίτι, τα πράγματα πάνε καλά. Με τις μαγικές ικανότητες της μπορεί να μετατρέπει βομβαρδισμένα δωμάτια σε πλήρη τάξη. Με μια ντομάτα και λίγο ψωμί μπορεί να φτιάξει καταπληκτικό φαγητό. Ένα τσάι με μέλι απ’ τα δικά της χέρια, γιατρεύει τον πονεμένο μας λαιμό. Το δικό της χέρι στα μαλλιά μας, στη δύσκολη μας ώρα, μοιάζει με βάλσαμο και η παρουσία της μόνο είναι η μεγαλύτερη σιγουριά πως θα είμαστε ξανά καλά. Κάποτε δεν χρειάζεται να πει τίποτα, είναι αρκετό να την ακουμπάμε. Οι μητέρες είναι πάντα τόσο ζεστές και μαλακές. Και έχουν το ωραιότερο χαμόγελο στο κόσμο. Κι όταν δεν αντέχουν να μην μιλούν αρχίζουν τις συμβουλές. Σαν μια κασέτα στο μυαλό τους που επαναλαμβάνεται για τουλάχιστον 18-20 χρόνια. « …να προσέχεις, ντύσου καλά, έφαγες? ….φάε κι άλλο, μην τρέχεις θα κτυπήσεις, μην μιλάς με αγνώστους, έλα σπίτι νωρίς …..δεν κοιμάμαι άμα αργείς, πάρε κλειδιά μαζί σου, το πορτοφόλι σου, χρήματα έχεις? Να προσέχεις, έλα να σε φιλήσω, σε αγαπώ …..»
Και οι συνήθεις απαντήσεις των παιδιών …. « …. Ηρέμησε ρε μάνα, πήρα σακάκι …..δεν πεινώ σου λέω …..θα αργήσω κοιμήσου, σταμάτα να ανησυχείς ….. τι θέλεις πάλι? …….έφυγα βιάζομαι …….τίποτα δεν θα πάθω …….. εντάξει τα ‘παμε αυτά …..άντε πάλι από την αρχή ρε μάνα δεν βαριέσαι να τα ξαναλές? ……ναι ναι και εγώ σ αγαπώ ….άσε με ρε μάνα ….»
Κι άμα γίνεις μητέρα, η κρίση σου για τους άλλους αρχίζει και μετασχηματίζεται αργά σε συμπόνια και κατανόηση. Ο εγωισμός σου δεν υπάρχει. Κι αν υπάρχει μαλακώνει αρκετά. Πάει και κρύβεται σε βαθιά μπαούλα που κατοικούνε μέσα σου καλά κρυμμένα, συντροφεύοντας ο εγωισμός, την ζήλεια, την κακία, την αδιαφορία και ότι άλλο πεταμένο εκεί μέσα.
Τελικά οι μητέρες κάνουν τον κόσμο καλύτερο, πιο τρυφερό, πιο αληθινό και σίγουρα πιο ασφαλή. Ακόμα κι αν αυτό που έχουν να προσφέρουν είναι πολύ λίγο, θα είναι πάντα αρκετό για τα παιδιά της.
Θα κλείσω με δύο από τα ωραιότερα γνωμικά για την αγάπη μιας μητέρας!
Πουλόβερ, ένα ρούχο που φοράει το παιδί, όταν η μητέρα του κρυώνει.
Κι ο κόρακας τα παιδιά του αετόπουλα τα βλέπει. Domenica~
Αφιερωμένο στα παιδιά που με έκαναν μητέρα, στο Χρίστο και Άννα!
Αφιερωμένο στη μητέρα μου Άννα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου