Φθινόπωρο …..η εποχή για κυνήγι ονείρων!

Sep 12

Αν και αρκετά ζεστούτσικο ακόμα, ήρθε και φέτος το Φθινόπωρο! Μια  αγαπημένη, γλυκιά, και μελαγχολική εποχή! Μυρίζει παντού η γη αλλά μυρίζει και κάτι σαν ‘αρχή’, αλίμενη η διάθεση με χώμα και βροχή. Χθες είχα αυτή την έντονη ανάγκη για αλλαγές και ανακατάταξη του μικρού κήπου μου που βασιλεύει στο μικρό μου μπαλκόνακι.  Μην φανταστείτε κάτι μεγάλο, να εκεί δυο τρεις γλαστρίτσες με αγάπη φουντωμένες. Και κάτι νάνοι που μου χάρισε η κολλητή μου φιλενάδα και τους βλέπω κάθε βράδυ να λαμπιρίζουν με την κορδωτή κοιλιά τους στο φως του φεγγαριού. Φθινόπωρο, μια εποχή που ντύνει την φύση ρομαντικά, σε γήινους χρωματισμούς. Πότε το χρυσαφί και πότε το σταχτί μπλέκονται σαν κλαριά το ένα χρώμα μες το άλλο δημιουργώντας απίστευτα σκηνικά γύρω μας. Φυλλωσιές παντού, το πορτοκαλί μαζί με ένα παιγνιδιάρικο κίτρινο να στροβιλίζονται στο απέραντο καφέ της γης και τσουπ ένα ελαφρύ αεράκι φθινοπωρινό τα ανακατώνει όλα, αφήνοντας πίσω ένα ήχο σαν φτερούγισμα, σαν γάργαρο νερό. Σας συμβαίνει και εσάς κάθε Σεπτέμβρη να νιώθετε λες και μπαίνει καινούργια χρονιά? Την εποχή του Φθινοπώρου, λες και είναι Γενάρης. Μάλλον θα μας έμεινε αυτό από την παιδική μας ηλικία τότε με τα σχολεία. Τα παιδικά μας χρόνια, μας σημαδεύουν όσο τίποτα άλλο, για το υπόλοιπο της ζωής μας. Κάθε Σεπτέμβρη η δάσκαλοι και μετά οι καθηγητές, μας έλεγαν στην τάξη ‘Καλή σχολική χρονιά παιδιά’! Και το νιώθαμε αυτό σαν αρχή του χρόνου. Μύριζε παντού σβηστήρι, φρέσκες κόλες του βιβλιοπωλείου μαζί με την αγνή μυρουδιά του ξύλου στα μολύβια. Οι τσάντες ακόμη καινούργιες και καθαρές έμοιαζαν με μαγικά πουγκιά γεμάτα υποσχέσεις. Και οι κασετίνες μας σαν μικρά μπαουλάκια γεμάτα μυστικά που ανταλλάσαμε με τον διπλανό, με την διπλανή ενώ η δασκάλα έγραφε στο πίνακα γεμάτη κέφι για γράμματα. Εμείς όμως ήμασταν γεμάτοι κέφι για έρωτα. Χρησιμοποιούσαμε το σχολείο για να μάθουμε τον έρωτα, στη γωνιά της βεράντας, παίζοντας κρυφτό, αγάλματα, γιατρό ……και τραγουδούσα με τα άλλα παιδιά, δεν περνάς κυρά Μαρία και εγώ σε φίλησα στην πρώτη ευκαιρία.» Που το θυμήθηκα τώρα αυτό το τραγουδάκι με τους αγαπημένους, Μπέσυ Αργυράκι και Ρόμπερτ Γουίλιαμς. Αθάνατο όμως ε? ….για όσους το θυμούνται!
Φέτος τέλειωσα επίσημα το σχολείο για Τρίτη φορά. Μετά που τέλειωσα το σχολείο και πήρα το απολυτήριο μου, ξαναπήγα σχολείο ακόμη δύο φορές. Βέβαια δεν ξανά κάθισα πάλι στα θρανία, αλλά πήγαινα σε όλες τις εκδηλώσεις και στις αποφοιτήσεις και στις εγγραφές μέχρι που ποια δεν χρειάζεται να ξαναπάω. Φέτος τελείωσε το έργο μου και ομολογώ πως αισθάνομαι ανάλαφρα. Όπως τότε τα Καλοκαίρια που με το που έκλεινε το σχολείο πετούσαμε την τσάντα κάπου λες και δεν θα ξαναρχόταν η επόμενη σχολική χρονιά. Την ξεχνούσαμε και γινόμασταν ένα με την θάλασσα και τις παραλίες ώσπου το δέρμα μας γινόταν σαν την σοκολάτα.
Ένα κομμάτι του εαυτού μου κάθε Φθινόπωρο ξυπνά και μου φωνάζει …. «κάνε όνειρα, κάνε σχέδια, να αδημονείς, να ονειρεύεσαι, να είσαι ζωντανή» ….αγαπώ αυτή τη φωνή μέσα μου. Μου φέρνει την αναγέννηση και σαν το νερό που δεν μένει στάσιμο στο ποταμό μα τρέχει τρελό και γοργό, έτσι νιώθω την διάθεση μου αυτή την εποχή. Άρχισα ήδη να κάνω όνειρα και σχέδια και μεθώ μόνο που τα σκέπτομαι. Ταξίδια, βιβλία, γιορτές, δώρα, σπουδές, εκδρομές, γράψιμο, διάβασμα, φίλοι, συνάξεις, κουβέντες, έρωτας, αγάπη, δέσιμο ξανά από την αρχή, φρεσκάρισμα παντού ……ακόμη κι αν δεν πραγματοποιούνται πάντα και όλα, τα όνειρα μας κρατάνε ζωντανούς! Γι αυτό σας εύχομαι καλή χρονιά και να τρελαθείτε στα όνειρα. *χαμόγελο*
Αγαπημένο μου τραγούδι,  όταν θα πέσουνε ξανά τα πρώτα φύλλα, τα φύλλα που είναι Φθινοπωρινά …..Φίλιππος Νικολάου. Ακούστε το στο γιουτούπ, τέλειο!
Domenica~
 

Το φθινόπωρο είναι μια δεύτερη άνοιξη, όπου κάθε φύλλο είναι ένα λουλούδι.

Albert Camus, 1913-1960 Γάλλος συγγραφέας, Νόμπελ 1957

Ανιδιοτελής αγάπη!

Sep 12

Κάπου διάβασα, πως οι μητέρες είναι όλες ελαφρά παρανοϊκές. Αφού μπορούν εύκολα να παρανοήσουν, μέσα από μυριάδες σκέψεις που μπορεί να κατακλύσουν το μυαλό τους, μιας και τον περισσότερο καιρό ανησυχούν για τα παιδιά τους. Έχουν την ικανότητα να δημιουργήσουν τρομακτικά σενάρια που να αγγίζουν τρομοκρατικές ιστορίες. Νομίζω οι μητέρες θα μπορούσαν να γράψουν τουλάχιστο ένα βιβλίο σε όλη τους τη ζωή, αφού μετά τη γέννηση των παιδιών τους, διακατέχονται από απίστευτη φαντασία που άνετα αγγίζει τα όρια της τρέλας. Δεν είναι κακό αυτό, μπα όχι. Αντιθέτως όταν προέρχεται από μια μητέρα είναι απλά χαριτωμένο.
Η απόφαση να κάνει κανείς παιδί είναι πραγματικά βαρυσήμαντη. Αποφασίζεις ν’ αφήσεις την καρδιά σου να κυκλοφορεί έξω από το σώμα σου για πάντα. Θα βρίσκεσαι νοερά σε όποια χώρα κι αν πάνε να ζήσουν. Για μια μητέρα δεν υπάρχει απόσταση, δεν υπάρχει ο χρόνος. Δεν υπάρχει εμπόδιο που να μπορέσει να την σταματήσει από το να τρέξει κοντά στο παιδί της όταν αυτό πραγματικά την χρειάζεται. Δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να της πει ΟΧΙ. Θα έχει τη δύναμη να τον λιώσει όσο μικροκαμωμένη και ελαφριά κι αν είναι. Βλέπεις, οι γονείς είναι σαν τον Θεό, θέλεις να ξέρεις ότι υπάρχουν κάπου και θέλεις να έχουν καλή γνώμη για σένα, αλλά τους καλείς μόνο όταν χρειάζεσαι κάτι. Και το γνωρίζεις πως άμα τους χρειαστείς είναι πάντα εκεί. Ακόμη κι αν είναι φτωχοί άνθρωποι θα βρούνε τα χρήματα που έχεις ανάγκη μέσα σε λίγες ώρες. Θα δανειστούν, θα ζητήσουν, θα παρακαλέσουν -ποτέ για τους ίδιους- μα εύκολα για τα παιδιά τους. 
Τι είναι αυτό το φίλτρο που μετατρέπει έναν άνθρωπο σε κάτι τόσο γιγαντιαίο από τη στιγμή που γίνεται γονιός. Ποια είναι αυτή η δύναμη που τους μετατρέπει σε μικρούς Θεούς? Και πως γίνεται να αγαπούν συνέχεια ακόμη κι όταν γίνει ο μαύρος χαμός στο σπίτι? Έχετε ακούσει ποτέ, πως ο θυμός μιας μητέρας είναι σαν το ανοιξιάτικο χιόνι, μπορεί να πέσει πολύ, αλλά θα λειώσει γρήγορα. Ούτε που θυμάται τα σκληρά λόγια που της είπαν τα παιδιά της. Ναι, έκλαψε πολύ μέχρι που κλείσανε τα μάτια της απ’ το κλάμα, αλλά ως δια μαγείας τα ξέχασε όλα και γρήγορα άνοιξε την αγκαλιά της να χωρέσουν μέσα και πάλι τα παιδιά της. Η γιαγιά μου έλεγε πως, όταν είσαι καλή μητέρα, όλα συγχωρούνται. Και η μητέρα μου πάντα λέει πως αυτό είναι η «Ανιδιοτελής αγάπη»! Την βιώνεις μόνο όταν αποκτήσεις παιδί. Συνεχώς δίνει και προσφέρει χωρίς να νοιάζεται για κάποιο αντάλλαγμα. Η χαρά του να προσφέρει στα παιδιά της, την καλύπτει απόλυτα. Ανιδιοτελής αγάπη, το σπανιότερο συναίσθημα και το βιώνουν σε μεγαλύτερο βαθμό οι μητέρες. Πολύ περισσότερο από τους πατεράδες -τουλάχιστον ως επί το πλείστον- και για όσους διερωτάστε γιατί, μας δίνει μια γλυκιά άποψη ο μεγάλος μας φιλόσοφος Αριστοτέλης «Οι μητέρες αγαπούν τα παιδιά τους πιο πολύ από τους πατεράδες. Κι αυτό, διότι πρώτον ο τοκετός είναι οδυνηρός, και δεύτερο, είναι σίγουρες ότι τα παιδιά που γέννησαν είναι δικά τους»! Ωραίος ο Αριστοτέλης, δεν βρίσκετε *χαμόγελο*
Όπου υπάρχει μητέρα στο σπίτι, τα πράγματα πάνε καλά. Με τις μαγικές ικανότητες της μπορεί να μετατρέπει βομβαρδισμένα δωμάτια σε πλήρη τάξη. Με μια ντομάτα και λίγο ψωμί μπορεί να φτιάξει καταπληκτικό φαγητό. Ένα τσάι με μέλι απ’ τα δικά της χέρια, γιατρεύει τον πονεμένο μας λαιμό. Το δικό της χέρι στα μαλλιά μας, στη δύσκολη μας ώρα, μοιάζει με βάλσαμο και η παρουσία της μόνο είναι η μεγαλύτερη σιγουριά πως θα είμαστε ξανά καλά. Κάποτε δεν χρειάζεται να πει τίποτα, είναι αρκετό να την ακουμπάμε. Οι μητέρες είναι πάντα τόσο ζεστές και μαλακές. Και έχουν το ωραιότερο χαμόγελο στο κόσμο. Κι όταν δεν αντέχουν να μην μιλούν αρχίζουν τις συμβουλές. Σαν μια κασέτα στο μυαλό τους που επαναλαμβάνεται για τουλάχιστον 18-20 χρόνια. « …να προσέχεις, ντύσου καλά, έφαγες? ….φάε κι άλλο, μην τρέχεις θα κτυπήσεις, μην μιλάς με αγνώστους, έλα σπίτι νωρίς …..δεν κοιμάμαι άμα αργείς, πάρε κλειδιά μαζί σου, το πορτοφόλι σου, χρήματα έχεις? Να προσέχεις, έλα να σε φιλήσω, σε αγαπώ …..»
Και οι συνήθεις απαντήσεις των παιδιών …. « …. Ηρέμησε ρε μάνα, πήρα σακάκι …..δεν πεινώ σου λέω …..θα αργήσω κοιμήσου, σταμάτα να ανησυχείς ….. τι θέλεις πάλι? …….έφυγα βιάζομαι …….τίποτα δεν θα πάθω …….. εντάξει τα ‘παμε αυτά …..άντε πάλι από την αρχή ρε μάνα δεν βαριέσαι να τα ξαναλές? ……ναι ναι και εγώ σ αγαπώ ….άσε με ρε μάνα ….»
Κι άμα γίνεις μητέρα, η κρίση σου για τους άλλους αρχίζει και μετασχηματίζεται αργά σε συμπόνια και κατανόηση. Ο εγωισμός σου δεν υπάρχει. Κι αν υπάρχει μαλακώνει αρκετά. Πάει και κρύβεται σε βαθιά μπαούλα που κατοικούνε μέσα σου καλά κρυμμένα, συντροφεύοντας ο εγωισμός, την ζήλεια, την κακία, την αδιαφορία και ότι άλλο πεταμένο εκεί μέσα. 
Τελικά οι μητέρες κάνουν τον κόσμο καλύτερο, πιο τρυφερό, πιο αληθινό και σίγουρα πιο ασφαλή. Ακόμα κι αν αυτό που έχουν να προσφέρουν είναι πολύ λίγο, θα είναι πάντα αρκετό για τα παιδιά της. 
Θα κλείσω με δύο από τα ωραιότερα γνωμικά για την αγάπη μιας μητέρας!

Πουλόβερ, ένα ρούχο που φοράει το παιδί, όταν η μητέρα του κρυώνει.

Κι ο κόρακας τα παιδιά του αετόπουλα τα βλέπει.
Domenica~
Αφιερωμένο στα παιδιά που με έκαναν μητέρα, στο Χρίστο και Άννα!
Αφιερωμένο στη μητέρα μου Άννα!

Αφιερωμένο στη γιορτάρα φίλη μου Δανάη!

By Domenica

 Όμορφη η όψη σου
Γλυκιά που νε η καρδιά σου
Μετάξι βαλαν οι Θεοί
Απάνω στα μαλλιά σου
Νεράιδες σου τάξανε
Γλυκά ‘ναν τα όνειρα σου
Και μες σε τούτο τον ντουνιά
Να βρεις τον έρωτα σου
Δύσκολο δεν ήτανε
Αφού ροκάκι είσαι
Και στην αυλαία μια βραδιά
Η λύπη σου σε πήρε
Τάχα μου να ξεχαστείς
Και να σκεφτείς λιγάκι
Στο μπάρμαν ρίχνεις μια ματιά
Του ζήτησες ποτάκι
Μα κείνος έπαθε ζημιά σαν είδε τη μορφή σου
Τον βάρεσε ο έρωτας κι η νύχτα ήταν δική σου
Ώρα την ώρα σε κάνε τις έγνοιες να ξεχάσεις
Και στη δικιά του τη ματιά καινούρια όνειρα να πλάσεις
Πέρασαν οι μέρες, πέρασε ο καιρός
Κι ήρθαμε όλοι εμείς οι φίλοι στο γάμο ολοταχώς
Γλέντι χαρές τρικούβερτες, εστήσαμε χορό
Μαζί να ζήσετε χαρές σε γη και ουρανό
Δανάη μου να χαίρεσαι τους φίλου τους καλούς
Κι ότι αγαπάς να το έχεις με καιρούς
Χρόνια πολλά σου εύχομαι με όλα τα καλά
Στο δρόμο σου τα δύσκολα να είναι λιγοστά
Χρόνια πολλά και γελαστά
Στα μάτια αυτά τα μαγικά!
Να ζήσεις φίλη μου! 
Domenica~



 

    

Posted in Personal | 5 Comments »

Ο ιππότης με το σιδερένιο άλογο-ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥΣ

By Domenica

Η Μέλβη καθόταν ανέμελη χάμω πάνω σε χορταράκια και λουλούδια, με ακουμπισμένη τη πλάτη της στο κορμό ενός δέντρου. Μπροστά της περνούσε κόσμος άλλοι μόνοι, άλλοι με παρέα, άλλοι ζευγάρια. Και κάποιοι άλλοι έκαναν ελαφρύ τζόκιν, άλλοι καθόντουσαν σε παγκάκια και κάποιοι απλά χάζευαν. Λίγα παιδιά και λίγοι σκύλοι εμπλούτιζαν τις εικόνες γύρω της. «Σαν πίνακας ζωγραφιάς οι ζωές μας» μονολόγησε στον εαυτό της. «Κι ύστερα σου λένε πως ότι βλέπουμε στις ταινίες είναι άπιαστο και δεν συμβαίνει στη πραγματική ζωή ……μπούρδες! Απ’ τη ζωή τα πιάνουν όλα και τα κάνουν ταινίες». Συνέχισε να μιλά λες και τα έλεγε σε κάποιον. «Για κοίτα τους όλους, αγέλαστοι οι περισσότεροι και άχρωμοι ….βάζω στοίχημα δεν έχει έναν ερωτευμένο άνθρωπο εδώ πέρα …..μα τι λέω η χαζή? Από τότε που πέθανε ο ρομαντισμός, πέθανε και ο έρωτας. Τώρα κυριαρχεί μόνο και παντού το σεξ …..σέξ, σεξ, σεξ. Λες και είναι ντροπή να νιώθουμε …..αναρωτιέμαι θα ερωτευτώ ποτέ? Θα με ερωτευτεί και μένα κάποιος?….μπα …..ονειρεύομαι ξύπνια πάλι. Δεν βαριέσαι περνώ και μόνη μου καλά ….έτσι δεν λέει και το τραγούδι? ….μην φοβάσαι τίποτα Μέλβη μου, έχεις εμένα. Δεν βλέπεις που σου μιλάω κιόλας φωναχτά? Χα χα χα Μια χαρά!»
Ξάφνου άκουσε θόρυβο και κάμποσος κόσμος μαζεύτηκε απότομα σε κάποιο σημείο. Σηκώθηκε πάνω να δει καλύτερα αλλά ο κόσμος της εμπόδιζε τη θέα. Άρχισε να περπατά με γρήγορα βήματα προς την κατεύθυνση που έγινε ο σαματάς, όταν ξαφνικά είδε να έρχεται κατά πάνω της με αστραπιαία ταχύτητα ένας ποδηλάτης.
«Ααααααααα ……..Ηλίθιεεεεεεε, βλάκααααααα, δεν βλέπεις που πας ……παραλίγο να με σκοτώσεις βλάκα ….που είναι το μυαλό σου ηλίθιε πανίβλακ……»
Σήκωσε τα μάτια της πάνω να τον κοιτάξει έξαλλη και κατακόκκινη από θυμό και μόλις αντίκρισε τα καταπράσινα μάτια του, σάστισε σαν χαζή μαθητριούλα να τον κοιτά αποβλακωμένη. Λες και κάποιος την υπνώτισε και σταμάτησε να ωρύεται και με μιας το βλέμμα της σαγήνεψε.
«Χίλια συγνώμη δεσποινίς αλλά και εσείς σταματήστε να με βρίζετε τόσο. Τι στην οργή έγινε δεν μπορώ να καταλάβω …….νομίζω μου χαλάσανε τα φρένα ……Πως μπορώ να επανορθώσω? Μήπως κτυπήσατε?»
«Χάλλοοο δεσποινίς, είστε καλά? Μήπως πάθατε διάσειση?»
Η Μέλβη τον κοιτούσε σαν υπνωτισμένη. Δεν ξανάδε τέτοια φωτεινά μεγάλα πράσινα μάτια. Λες και η φωνή του έβγαινε μέσα από τα μάτια του. Και αυτή η φωνή του τόσο ωραία σαν τραγούδι. Δεν ήξερε αν ήταν πολύ όμορφος ή αν απλά δεν έτυχε να ξανασυναντήσει τέτοια μορφή προηγουμένως. Πάντως κάτι σε αυτό τον νεαρό άντρα την μαγνήτισε και την μάγεψε σε σημείο που δεν μπορούσε να μιλήσει. Εκείνος έβαλε το χέρι του απαλά στο μέτωπο της, αρκετά ανήσυχος που δεν του μιλούσε η Μέλβη.
«Ελάτε δεσποινίς προς Θεού μιλήστε μου …..πάμε πιο εδώ στο χορτάρι να καθίσετε λίγο. Δεν μου φαίνεστε καλά.»
Την κράτησε απ’ τη μέση και με μεγάλη προσοχή και αργά βήματα την βοήθησε να καθίσει λίγο πιο πέρα στο γρασίδι μακριά από το δρομάκι. Κάθισε δίπλα της και έβγαλε γρήγορα από μια μεγάλη αντρική τσάντα που κουβαλούσε πάνω του, μια μικρή μπουκάλα νερό.
«Ελάτε πείτε λίγο νεράκι. Θα σας βοηθήσει να συνέλθετε. Πόσο λυπάμαι ειλικρινά που έγινε αυτό. Εύχομαι μόνο να μην πάθατε τίποτα».
Την βοήθησε να πιεί λίγο νερό και μετά κάθισε σιωπηλά δίπλα της και την κοιτούσε. Η Μέλβη ένιωσε γλυκά και ήταν το πιο ωραίο νερό που κατάπιε ποτέ. Του χαμογέλασε αυθόρμητα.
«Καλά είμαι και λυπάμαι πολύ που σε έβρισα ….απλά με ξάφνιασες και φοβήθηκα και άμα φοβηθώ εγώ συνήθως …..βρίζω. Δεν έχω και πολύ καλούς τρόπους ξέρεις. Ενώ εσύ ….»
«Εγώ τι?»
«Μα τόση ώρα μου μιλάς στο πληθυντικό. Ποιος μιλά σήμερα στο πληθυντικό? Γεμίσαμε παντού ……γαϊδούρια. Συγνώμη κιόλας αλλά πάνε οι άντρες που ξέραμε παλιά, όχι εγώ φυσικά, από ότι μου λέει η μάνα μου. Παλιά λέει οι άντρες ήταν κύριοι, τζέντλεμαν και κυρίως κυνηγούσαν τις γυναίκες. Τώρα ……πάνε οι ιππότες πάνω σε άσπρα άλογα. Τους απολαύσανε οι γυναίκες άλλων εποχών. Εμείς δυστυχώς ……»
«Νομίζω τα παραλές. Να που εσύ μόλις γνώρισες ένα ιππότη στην εποχή σου και μάλιστα πάνω σε άλογο»
«Έχεις και άλογο και δεν το είδα καλέ μου ιππότη?»
«Ναι μόνο που είναι σιδερένιο και χωρίς φρένα»
Άρχισαν να γελούν σαν μικρά παιδιά ενθουσιασμένοι από αυτό το μαγικό σύννεφο που τους τύλιξε, απολαμβάνοντας τόσο τη παρέα ο ένας του άλλου. Εντελώς ξαφνικά και χωρίς να το αντιληφθούν άρχισαν να μιλούν για τις ζωές τους και να γνωρίζονται καλύτερα. Ο ιππότης που μόλις γνώρισε η Μέλβη, άκουγε στο όνομα Άγγελος.
«Άγγελος ώστε? Όνομα και πράμα! Ήθελα να ‘ξερα ποιος καλός άνεμος σε έστειλε σήμερα κατά πάνω μου. Και ξέρεις είχα αρχίσει να απελπίζομαι και να καταθέτω τα όπλα, μέχρι που το ‘άλογο’ σου χάλασε και βρεθήκαμε οι δυο μας σε μετωπική σύγκρουση».
«Και χαίρομαι γι αυτό πολύ ξέρεις!»
«Χαίρεσαι που με κτύπησες?»
«Όχι, όχι, δεν ήθελα να πω αυτό. Εννοώ πως χάρηκα που έτυχε και χάλασε το ‘άλογο’ μου γιατί αλλιώς θα περνούσαμε ο ένας δίπλα απ’ τον άλλο ανυποψίαστοι και απαρατήρητοι και αυτό θα ήταν κρίμα ….δεν νομίζεις? Παράξενη που είναι η μοίρα ε? Εκεί που δεν το περιμένεις ……Λοιπόν κερνάω δείπνο. Μετά από την ταλαιπωρία που σου προκάλεσα είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω.»
«Υπό ένα όρο!»
«Δέχομαι κάθε όρο!»
«Δέχεσαι πριν τον ακούσεις? Δεν κάνει. Στο είπα και προηγουμένως δεν έχω καλούς τρόπους εγώ, μπορεί να σου ζητήσω κάτι πολύ άσχημο»
«Ζήτα το λοιπόν, δεν με τρομάζεις»
Της απάντησε και τα μάτια του έλαμψαν γεμάτα ενθουσιασμό.
«Πως δεν θα ανοίξω τα μάτια μου ξαφνικά και θα εξαφανιστείς και υποσχέσου πως είσαι αληθινός! Μα αρέσει πολύ που σε γνώρισα Άγγελε και γουστάρω!»
«Γουστάρεις?»
Την κοίταξε λες και ήταν μωρό παιδί και την μάλωσε με το βλέμμα του που ήταν τόσο προκλητική.
«Είμαι σίγουρη πως θα με λατρέψεις, εγώ ήδη σε ερωτεύτηκα χα χα χα».
«Νομίζω πως όντως έπαθες διάσειση»
«Αν είναι έτσι η διάσειση τότε μακάρι να μην μου περάσει ποτέ!»
Άρχισαν να περπατούν ο ένας πλάι στον άλλον φλερτάροντας και ζώντας τη στιγμή με ένα ενθουσιασμό πρωτόγνωρο και για τους δυο. Ο Άγγελος έσπρωχνε το σιδερένιο άλογο του πλάι στην Μέλβη και εκείνη χαιρόταν χωρίς να διαμαρτύρεται καθόλου πια, μετά την τόσο ευχάριστη και  ανέλπιστη γνωριμία της με τον έρωτα!

Τα πιο ωραία πράγματα έρχονται, εκεί που δεν τα περιμένεις

και γίνονται τα θαύματα, όταν πάψεις να επιμένεις! 

Καλή συνέχεια!
Domenica~

Posted in Personal | 4 Comments »

Στο όνομα της φιλίας!

By Domenica

Η φιλία, λένε πως είναι σαν το παλιό  καλό κρασί. Με το χρόνο γίνεται καλύτερο! Ε ναι λοιπόν έτσι είναι. Με τα χρόνια οι αληθινοί φίλοι δένονται πιο βαθιά και γίνονται οικογένεια! Μια γερή οικογένεια που δεν έχει ανάγκη τους δεσμούς του αίματος. Μια επιλεγμένη οικογένεια και όχι μια προβλέψιμη.
H φιλία είναι ένα από τα πιο πολύτιμα αγαθά της ζωής μας. Μας ανυψώνει, μας εξευγενίζει, προάγει την ηθικότητα του χαρακτήρα μας, μας δίνει έμπνευση και χαρά. Στο όνομα αυτής της φιλίας αφιερώνω σήμερα την ανάρτηση μου και επ’ ευκαιρία των γενεθλίων της καλύτερης μου φίλης.
Πέρασε ένας χρόνος κιόλας αγαπημένη φίλη Ελένη, όταν είχα αναρτήσει εκείνο το υπέροχο άρθρο επ’ ευκαιρία των γενεθλίων σου. Και να που και σήμερα έχω υγεία και χαρά και την ευτυχία να μπορώ να σου αφιερώσω ακόμη μια ανάρτηση και με τις καλύτερες μου ευχές για την ημέρα των γενεθλίων σου. Με πολύ απλά λόγια θα σου πω πως κάθε όνειρο σου είναι ευχή μου. Κάθε σου επιθυμία, πραγματικά εύχομαι να πραγματοποιηθεί γιατί σου αξίζει και γιατί είσαι ένα σπάνιο πλάσμα, φτιαγμένο με εκλεκτά θα έλεγα συστατικά. Παράκληση μου, μην αλλάξεις ποτέ γιατί οφείλεις να παραμείνεις αυτό το σπάνιο είδος ανθρώπου που είσαι. Όσο για αυτούς που για τους δικούς τους λόγους δεν μπόρεσαν να δουν την λάμψη της ψυχής σου και τα τόσα σου χαρίσματα, ένα έχω να σου πω καλή μου φιλενάδα, πως δεν βάζουμε ποτέ έμπροσθεν των χοίρων τα μαργαριτάρια μας. Ξέρω, ξέρω έχεις βαρεθεί να με ακούς να στο λέω μα είναι μεγάλη αλήθεια και θα την βιώνουμε στις ζωές μας μέχρι να πεθάνουμε.
Μιλάμε για φιλία συχνά όλοι μας, μα αναρωτηθήκατε αν όντως μιλάτε για αληθινούς φίλους? Ή για φίλους γνωστούς. Φίλους που χάνονται ξαφνικά εκεί που τους περιμένεις να σταθούν, που δεν σε ξέρουν αρκετά για να σε αμφισβητούν με τη πρώτη ευκολία. Τι είναι φιλία τελικά, ‘φίλοι’ μου?
Θα μοιραστώ μαζί σας κάποια στοιχεία που προσωπικά πιστεύω χαρακτηρίζουν την αληθινή φιλία ανάμεσα στους ανθρώπους.
Ειλικρίνεια πάνω από όλα αλλά μην ξεχνάμε να είμαστε διακριτικοί όταν πρέπει. Δεν είναι ανάγκη να είμαστε ειλικρινής χωρίς ευγένεια, ΠΟΤΕ.
Υποστήριξη που πάντα την χρειαζόμαστε ειδικά όταν περνάμε δύσκολα. Αλλά κι όταν οι φίλοι μας περνούν σικλέτια, να μάθουμε να ακούμε γιατί κάποτε μόνο αυτό αρκεί. 
Σεβασμός στα πάντα, ακόμα και αυτά που δεν μας αρέσουν. Δεν είναι ανάγκη να είμαστε όλοι οι ίδιοι για να αλληλοσεβόμαστε.
 Εμπιστοσύνη, αν δεν υπάρχει ……δεν υπάρχει ούτε φιλία. Κι αν είστε απ’ τους τυχερούς που τα λέτε όλα, να θυμάστε πως είστε τάφος σφραγιστός γιατί αλλιώς θα μείνετε χωρίς φίλο.
Κατανόηση, ένα συστατικό που χρειάζεται παντού. Και στην οικογένεια, στη σχέση μας και εννοείτε και στη φιλία. Να κατανοείς όταν κάνει κάτι που σε εξοργίζει και να το αγκαλιάζεις με αγάπη, χωρίς άσχημες κρητικές.
Κέφι και ζωντάνια και γλέντια πολλά. Αυτά θα σας μείνουν γενικώς αλλά ειδικά με καλούς φίλους δεν υπάρχει καλύτερο στη ζωή. Μπορεί με τον/την σύντροφο σας να μην μπορέσετε ποτέ να διασκεδάσετε τόσο τρελά και παλαβά, όσο με την/τον κολλητή/το σας. Γελάστε μέχρι δακρύων, γίνετε παιδιά ή μάλλον παραμείνετε κάπου μέσα σας παιδιά γιατί αυτό είναι κέφι, είναι ζωντάνια.
Ελευθερία επιλογών. Αχ πόσο αγαπώ αυτή τη λέξη. Θυμάσαι φιλενάδα μου που περπατούσαμε κοντά στο Πέραμα ένα καλοκαιρινό βράδυ και  μου μύρισε κάτι έντονα και σου έλεγα …..βρε κάτι μυρίζει πολύ ωραία ….τι μυρίζει? ….τι μυρίζει? Και μου απάντησες ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΥΡΙΖΕΙ χα χα χα. Μην γίνεστε ποτέ κτητικοί με κανέναν και κυρίως με τους φίλους σας. Είναι ‘αρρώστια’ να προσπαθούμε να αιχμαλωτίζουμε τους άλλους. Χωρίς ελευθερία οι άνθρωποι υποφέρουν, ασφυκτιούν και στο τέλος φεύγουν. Αυτό να το θυμάστε και για τους φίλους και για τη σχέση σας και για τα παιδιά σας. Είναι χρυσός κανόνας!
Κλείνοντας θα ήθελα να σε ευχαριστήσω φιλενάδα μου που με αγαπάς και με στηρίζεις όλα αυτά τα χρόνια με τα καλά και τα στραβά μου και να ξέρεις ότι θα είμαι πάντα στο πλευρό σου, φίλη πιστή. Εκτός αν με βαρεθείς ή εκτός αν γίνεις πίκρισα και δεν θα σε χωνεύω.
Χαχαχαχα έλα σε πειράζω φίλη μου καλή!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΕΛΕΝΟΥ ΜΟΥ

Domenica~

Posted in Personal | 2 Comments »

Γη και ουρανός

Jul 18

By Domenica

Γη και ουρανός είναι το σώμα κι η ψυχή
Μες το μυαλό ακυβέρνητη η σκέψη κατοικεί
Ουρανός απέραντος το βλέμμα σου μεθά
Γη που οργώνει της ζωής τα σωθικά
Άνθρωποι μικροί κι άνθρωποι μεγάλοι
Άνθρωποι λευκοί κι άνθρωποι σκοτάδι
Μοίρασε η μοίρα υλικά, λεφτά κι αρχοντικά
Μοίρασε και το θησαυρό που κατοικεί μονάχα στη καρδιά
Μοίρασε τον πόνο το δάκρυ τη χαρά
Δώρο είν’ το μέλλων στο άγνωστο μας καρτερά
Άλλοι με αεροπλάνα ταξιδεύουν χίλιες πατρίδες αγναντεύουν
Άλλοι με το μυαλό πετούν μακριά ταξίδια του νου κάνουν πολλά
Μα η ζωή είναι εδώ σε αυτό το χέρι που κρατώ
Που ένας έρωτας έκανε ένα, εμάς τους δυό
Είμαι η γη σου κι είσαι για μένα ουρανός
Μα οι ρίζες της αγάπης μας δεν θα χουνε καρπό
Καρπός είν’ η αγάπη μας
Χωρίς εσέ εγώ δε ζω
Έτσι το διαλέξαμε
Έτσι να το ζήσουμε
Σαν γη και ουρανός
Να ζήσουμε ελεύθεροι
Με της αγάπης τα δεσμά
Και με το χέρι στη καρδιά
Να ζήσουμε στο κόσμο μας
Σαν ζούνε τα πουλιά
Μαζί να ταξιδέψουμε
Μαζί να κάνουμε πολλά
Της θάλασσας και της στεριάς
Ταξίδια μακρινά
Με τα φτερά του έρωτα
Να δούμε από ψηλά
Πόσο ασήμαντα σε τούτη τη ζωή
Είν’ όλα τελικά
Κι αν κάτι μένει αιώνιο και πάντα αληθινό
Είν’ η αγάπη η βαθιά
Που ενώνει γη και ουρανό

Αφιερωμένο στον βασιλιά της καρδιάς μου που γιορτάζει αύριο τα γενέθλια του.

Happy Birthday my love!