Παρέα με την Edith Piaf!!!!

 

Κλείνω την πόρτα πίσω μου και παίρνω βαθιά ανάσα κοιτώντας την σκάλα μπροστά μου που οδηγεί προς το χώρο του αυτοκινήτου μου. Κατεβαίνω σιγά τα σκαλιά – μην πέσω και σκοτωθώ με τις γόβες που φόρεσα σήμερα – και χωρίς να τα κοιτάξω, απλώνω απαλά το χέρι και χαϊδεύω τα λουλούδια μου που βρίσκονται στο μικρό πεζούλι. Οι κρεμαστοί μου κήποι. Μπα, μην φανταστείτε μεγάλα πράγματα. Μικρούλης είναι ο κήπος μου αλλά πολύ χαρούμενος, με ψυχή. Μπαίνω στο αυτοκίνητο και χαμογελώ ….. επειδή είναι ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ!!!! Μισή μέρα στο γραφείο και μετά ελευθερία για όλα όσα αγαπώ!!!
Οδηγώ παρέα με το αγαπημένο μου αυτό τον καιρό CD της Edith Piaf, η τραγουδίστρια του δρόμου. Έτσι την αποκαλούσαν στην εποχή της επειδή ακριβώς αυτό έκανε πριν γίνει διάσημη, τραγουδούσε στο δρόμο και με αυτό τον τρόπο έβγαζε μερικά χρήματα για επιβίωση. Κι όσοι δεν έτυχε να δείτε την ταινία της, La Vie En Rose,  μην το αναβάλετε άλλο. Είναι μια πολύ καλή ταινία για την ζωή της, όπου την υποδύεται σε μια εξαιρετική ερμηνεία η Marion Cotillard! Και δικαιολογημένα βραβεύτηκε από τα Academy Awards, έως Oscar Winner το 2008. Αγαπημένο μου κομμάτι Non je ne regrette rien, που σημαίνει Δεν μετανιώνω για τίποτα. Και με την απόλυτη φωνή της Edith Piaf, οδηγώντας μπαίνω στη πόλη και έχει πολύ γούστο ομολογώ, να ακούω αυτά τα τραγούδια που με ταξιδεύουν σε ένα Παρίσι, μια πόλη του φωτός με τόση κομψότητα και ομορφιά, ενώ οι εικόνες γύρω μου, κάθε άλλο παρά Παριζιάνικες. Είναι τόσο αλλιώτικα στη πόλη που ζω. Φυσικά με λίγη φαντασία όλα τα βλέπω αλλιώς.
Μια κυρία – την βλέπω τακτικά τα πρωινά – διασταυρώνει το δρόμο και ελαττώνω. Την παρακολουθώ. Με τον τρόπο που περπατά φαίνεται χιλίων χρονών και δεν κοροϊδεύω. Αντιθέτως την θαυμάζω γιατί ενώ διασταυρώνει το δρόμο με τη βοήθεια ενός μπαστουνιού και κρατώντας το με πείσμα, παρατηρώ ότι φοράει ένα κλασικό φόρεμα με λουλούδια ενώ τα παπούτσια για πρακτικούς λόγους προφανώς, είναι αθλητικά. Μα είναι πέρα για πέρα χαριτωμένη. Θέλω να παρκάρω και να την ρωτήσω για τη ζωή της. Έχω την εντύπωση ότι είναι μια ξεχωριστή κυρία. Αλλά δεν γίνεται, σε λίγο πρέπει να είμαι στη δουλειά, γι αυτό συνεχίζω την πορεία μου, ενώ η Edith Piaf μου τραγουδά τώρα το La Vie En Rose! Αυτό το τραγούδι πάντα μου θυμίζει την φιλενάδα μου που με έφαγε να δω την ταινία και που φυσικά την είδα, όχι μόνο μία φορά. Πιο κάτω σταματώ στα φανάρια και παρατηρώ εντελώς αδιάκριτα τους άλλους οδηγούς πλάι μου. Έχω παιγνιδιάρικη διάθεση σήμερα τι να κάνουμε. Όλοι νυσταγμένοι κ φαίνονται λες και κάποιος τους έβαλε ηρεμιστική ένεση. Μου φαίνονται αστείοι και προσέχω να μην διασταυρωθούν τα βλέμματα μας μπας και νομίσουν ότι τους κοροϊδεύω. Εκτός από μία κοπέλα που κοιτά το κινητό της ολόγελη. Αναρωτιέμαι τι μήνυμα διαβάζει και φωτίστηκε τόσο το πρόσωπο της. Χμμμ θαρρώ μόνο το ερωτικό φλερτ αναστατώνει έτσι τα χαμόγελα στα κορίτσια. Αχχχχχ, χαίρομαι γι αυτήν την άγνωστη και προχωρώ με το πράσινο φανάρι, όπου η αγαπημένη μου Edith Piaf με απογειώνει αυτή τη φορά με την κομματάρα της Padam padam!!!! Και ενώ το μουρμουρίζω (δεν μιλώ γαλλικά δυστυχώς) οδηγώ και πάω και που πάω …. χα χα χα …… ναι, ναι παρασύρομαι απ την κομματάρα της αγαπημένης μου τραγουδίστριας και αγνοώ εντελώς το στρίψιμο που με πάει στη δουλειά και συνεχίζω ευθεία να οδηγώ και να απολαμβάνω το τραγούδι. Όταν το αναλήφθηκα ένιωσα το αίμα μου να ζεσταίνει το σώμα μου. Αυτό το συναίσθημα ξαφνιάσματος που σου ζεσταίνει το αίμα ευχάριστα. Ανατρίχιασα και προσπάθησα να συγκεντρωθώ γρήγορα και να σκεφτώ που βρέθηκα. Καλά είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά μα άρεσε!!! Τα βρίσκω στην πορεία και οδεύω τώρα προς το γραφείο. Σε λίγο η μικρή μου βόλτα θα τελειώσει και θα πρέπει να με περιμένεις γλυκιά μου Edith Piaf σε πέντε ώρες θα είμαι και πάλι μαζί σου στους δρόμους να τραγουδάς εσύ και εγώ να παρακολουθώ τον κόσμο γύρω μου που με ανάλαφρη ψυχή, κάποιες φορές με κάνει και χαμογελώ! Τελικά όλα από μέσα μας ξεκινούν και όπως σας είπα, σήμερα ξύπνησα με παιγνιδιάρικη διάθεση.
Γλυκές ευχές για μια συναρπαστική μέρα! Είναι και Παρασκευή σήμερα φιλαράκια!!! Γιούπι!!!
Ντομένικα~

   Sep 23

Μονοπάτια

By Domenica

Ένας μεγάλος περίπατος η ζωή
Μια περίεργη βόλτα
Μικρά και μεγάλα μονοπάτια
Πότε στενά και στριμωγμένα
Πότε λεωφόρος μοιάζει ολόφωτη
Και σε κάθε μονοπάτι, φωνές
Φωνές και μορφές αλλάζουν τη ζωή σου
Λόγια,  πότε μυστικά πότε φανερά
Σε βάζουν σε μπελά, σε βάζουν σε διλλήματα
Μονοπάτια, που άλλοτε διαλέγεις να τα περπατήσεις
Και άλλοτε, ο δρόμος σε αναγκάζει να τραβήξεις
Μονοπάτια αλλιώτικα έχει η καρδιά
Στην αγκαλιά του ο νους σου, την χωρά
Ποιο μονοπάτι να αρνηθεί, που όλα την αλλάζουν
Καρδιά άμυαλη μικρή,  πουθενά δεν χωράς εσύ
Σε μονοπάτι δύσκολο, χωρίς σκέψη γλιστράς
Και όλα αμέσως τα αψηφάς
Αφού στο δρόμο το πλατύ
Παράλληλα τραβάς
Μονοπάτια αγαπημένα, που φτιάχνουν τη ζωή
Που φτιάχνουνε το δρόμο
Τον δρόμο, που δεν ξέρεις
Στο τέλος που θα βγει.

Ευχές για μια όμορφη Πέμπτη με χαμόγελα!

Ευχές και για μια όμορφη Πέμπτη με πανσέληνο!

(Μόλις με έχουν ενημερώσει κάτι νεράιδες από Πάφο ότι σήμερα έχουμε πανσέληνο.) Έτσι εξηγείται η περίεργη διάθεση μου σήμερα αλλά και των γύρω μου…… Σήμερα όλοι είναι έτοιμοι να βάλουν τα κλάματα, μεστό παράπονο και την ανησυχία. Τι σου κάνει μια πανσέληνος αχ! Γι αυτό επιμένω φίλοι αναγνώστες, στα χαμόγελα σήμερα, για να σωθούμε.

Ντομένικα~

 

Το μαγικό κομμάτι μιας ημέρας

Η σημερινή ανάρτηση θα αρχίσει μαζί μου και θα τελειώσει με την δική σας συμμετοχή. Για όσους θέλουν φυσικά, να μοιραστούν το μαγικό κομμάτι τους εδώ μαζί μου, μαζί μας. Η αλήθεια είναι λαχταρώ να διαβάσω το δικό σας μαγικό κομμάτι, που θέτετε σε λειτουργία όταν μια μέρα έχει στραβώσει.
Τρέχει το μυαλό μου τώρα στις στιγμές που έχει μια ολόκληρη μέρα και που καταλήγουν όλες σε μια πιο φιλική βραδιά. Πως ξυπνάμε όλοι κάθε πρωί και ακολουθούμε πιστά μια ρουτίνα που μας οδηγεί στο υπόλοιπο της μέρας μας. Κάνουμε πολλές φορές πράγματα που δεν θέλουμε, αλλά πράγματα που πρέπει. Μικρά καθήκοντα που πρέπει ένα-ένα να πάρουν την σειρά τους για να ολοκληρώσουν το έργο μιας ημέρας. Φροντίζουμε τον εαυτό μας, τον ετοιμάζουμε για την δουλειά, τον μεταφέρουμε στην δουλειά, του αναθέτουμε καθήκοντα που πρέπει να διεκπεραιωθούν, προκειμένου να μας προσφέρουν το απαραίτητο εισόδημα προς επιβίωση. Κάποιες μέρες είναι πιο εύκολες, πιο ήσυχες, πιο καλές αλλά και κάποιες μέρες είναι βαρετές, ατέλειωτες, δύσκολες. Οι περισσότερες θα έλεγα. Και είναι αυτές τις μέρες που χρειάζεται να ενεργοποιήσουμε το μαγικό μας κομμάτι προκειμένου να βρούμε καταφύγιο και ανακούφιση.
Χμμμμ….και αρχίζω……Για να δούμε…….συνήθως καταφεύγω στο γράψιμο αλλά και το μαγείρεμα είναι για μένα παιγνίδι, χαρά, δημιουργία. Η ξύλινη κουτάλα στην κουζίνα μπορεί να φύγει όλο το άγχος μιας ημέρας. Τα κρεμμύδια μαζί με τα σκόρδα που τσιγαρίζονται σε ένα χαμογελαστό τηγάνι, έχουν την μαγική δύναμη να μου προκαλούν χαρά. Ακόμη και όταν σε κάποιο γειτονικό σπίτι τσιγαρίζονται και φτάνει η ευωδιά τους στη μύτη μου….μμμμ…..ξυπνούν τις αισθήσεις μου και ξαφνικά γίνομαι ευδιάθετη. Μύδια, δεσποινίδες γαρίδες, κύριος Σολωμός και φρέσκα κρέμα χορεύουν βαλς στο χαμογελαστό μου τηγάνι. Που έτσι όπως το κοιτώ από πάνω, μοιάζει με αίθουσα χορού. Και άλλοτε το βοδινό μαζί με ένα στρατό από μπαχαρικά, φωτίζουν στο ταβάνι της κουζίνας μου τα πιο χαρούμενα πυροτεχνήματα με τους ατμούς που αναδύονται. Η δε μακαρονάδα μοιάζει με ερωτευμένα ζευγάρια που δεν λεν να ξεκολλήσουν το ένα απτό άλλο. Και ο ήχος απ το κοχλασμό νερό που τα μαγειρεύει μοιάζει με τη λάβα του έρωτα που τα ψήνει ανελέητα. Και άλλοτε το κάτασπρο μικρούλι ρύζι, μοιάζει με χιλιάδες μικρούς φρόνιμους νάνους. Το λευκό κρασί στο ποτήρι μου, υπόσχεται μια άλλη αίσθηση στα κακoφανισμένα χείλη μου, που θέλουν να χαμογελάσουν ζωηρά μετά από μια κουραστική καθημερινή μέρα.
Χορταίνω από εικόνες και μυρουδιές που βασιλεύουν στην κουζίνα μου. Παίζω προσεκτικά με το αλάτι και το πιπέρι και δεν αγνοώ καθόλου την υπέροχη αλλά και καταστροφική δύναμη που μπορούν να έχουν αυτοί οι δύο ισχυροί κάτοικοι της κουζίνας, προκειμένου να κάνουν το δείπνο να πετύχει ή να αποτύχει εντελώς με την κατά λάθος υπερβολική δόση.
Το στρώσιμο του τραπεζιού αντί για αγγαρεία μπορεί να μετατραπεί σε μικρή γιορτή με λίγα απλά διακοσμητικά στοιχεία και την μαγεία ενός κεριού. Λίγα λουλούδια στο τραπέζι απ το κήπο και άμα δεν έχω δανείζομαι απ τους γείτονες που διαθέτουν μπόλικα. Χρώματα, παντού χρώματα και λίγα χαμόγελα και το μαγικό κομμάτι έφτιαξε τη μέρα. Την ξέντυσε και την ξανάντυσε γιορτινά. Μεταμόρφωσε μια γκρίζα Τρίτη, σε κόκκινο Σάββατο. Κι όλα άρχισαν από μια ξύλινη κουτάλα, από ένα χαμογελαστό τηγάνι, λίγη ερωτιάρα μακαρονάδα, λουλούδια, ένα κερί και όλα αυτά με την καλύτερη πρόθεση.
Με τον ίδιο τρόπο άλλες φορές αλλάζω την διάθεση μου και μια μουντή μέρα, με το γράψιμο φυσικά. Οι λέξεις που μαζί με την θεία έμπνευση της ψυχής, φτιάχνουν κόσμους πρωτόγνωρους ακόμα και σε μένα που με αφήνουν κάθε φορά γοητευμένη. Είναι και τα αστέρια φυσικά που τα χαζεύω απτό μικρό μου μπαλκονάκι και όσο τα κοιτώ τόσο μου φαίνεστε λαμπιρίζουν παραπάνω. Είναι και οι αγκαλιές που έχουν πανίσχυρη δύναμη να μετατρέπουν την κούραση, σε μια χαλάρωση που προκαλεί γλυκό τον ύπνο. Είναι και οι κουβέντες με αγαπημένα πρόσωπα, που ζεσταίνουν την καρδιά και την ταξιδεύουν μακριά, πολύ μακριά απ την καθημερινότητα. Κάποτε αρκεί μόνο και να μυρίσω ένα τριαντάφυλλο και εισπνέω βαθιά μέσα μου την άγια ευωδιά του που με κάνει να φαντάζομαι αγγέλους. Αυτό με το τριαντάφυλλο δοκιμάστε το. Κλείστε τα μάτια και απλά μυριστείτε το. Θα σας γεμίσει τα πνευμόνια με αέρα χαράς! Βρίσκω επίσης τέλεια την μέθοδο του γαργαλίσματος και του γέλιου μέχρι δακρύων. Α, πετυχιμένη συνταγή, δοκιμάστε το.


Και τώρα η σειρά σας!!!!!
Μοιραστείτε μαζί μου το δικό σας τρόπο να κάνετε απόδραση μέσα σε μια καθημερινή μέρα. Ποιό να είναι άραγε το δικό σας μαγικό κομμάτι που μεταμορφώνει μια καθημερινή κουραστική μέρα, σε ένα σύντομο αλλά υπέροχο γιορτινό διάλειμμα ξυπνώντας τις αισθήσεις σας ευχάριστα. Υπάρχουν χιλιάδες μικρά πραγματάκια που ο καθένας μας επιλέγει να κάνει προκειμένου να νιώσουμε καλύτερα. Ποιό είναι το δικό σας?
Περιμένω τα σχόλια σας….